Een nieuw weblog:

http://hartenleven.wordpress.com

Op werk zijn we weer verhuisd. Dat heb ik al vele malen mee gemaakt op de Endegeesterwatering/Zernikedreef.

Toen ik er 23 jaar geleden begon, zat het secretariaat 2 deuren verwijderd van de studenten administratie. Toen ging het nog om ongeveer 800 studenten waarvan de dossiers werden bijgehouden. De in en uitschrijvingen werden geregeld. De cijfers werden bijgehouden op kaarten. De diplomax92s werden nog gekalligrafeerd en de examenkaarten kwamen uit een speciale printer.

De studentenadministratie werd samengevoegd met roosterbureau, secretariaat en receptie en bevond zich ook de eerste verdieping maar dan aan de andere kant. Daarna ging de studenten administratie tijdelijk naar de Plesmanlaan waar alle centrale diensten zich bevonden tot de nieuwbouw klaar was.

Terug naar de Endegeesterwatering en we kregen huisvesting op de tweede verdieping, helemaal in de hoek. Ook daar was het weer passen en meten met alle kasten die we mee moesten nemen, maar het lukte.

Nadat de F vleugel was gebouwd kregen we eindelijk een plaatsje op de begane grond. Een mooie grote kamer, met aan twee kanten helemaal ramen, lekker warm in de zomer. Maar wel veel licht, en te weinig muren voor de kasten. Vlak voor ik ziek werd mocht een bedrijf onze kamer ergonomisch inrichten. Kasten op maat, door niet alleen witte maar ook bruine bureaus te gebruiken werd de sfeer rustiger. 8 vaste werkplekken en in de zomer uit te breiden met 2 extra. Een grote tafel om in te pakken of te sorteren. Helemaal toppie.

Helaas werd tijdens de reorganisatie daar anders over gedacht en moesten mijn collegax92s nieuwe stijl verhuizen naar 3 bezemkasten. Er werd was af gescholden toen ik net terug was. De balie was wel een goed plan, en ziet er mooi uit, maar niemand kan er normaal achter zitten.

Nu is het zover, we gaan terug naar de oude kamer. Er is een stukje af, want daar zit de Service Desk. Hij is ook in tweexebn gehakt, want de manager van de FD had een kamer voor zichzelf. Het is dus wederom schipperen met de ruimte. De kasten worden nu opgesteld in een kamer aan het einde van de gang. Helaas, maar goed voor de lijn.

Ik ben de enige met een vast werkplek, de rest flext. Ik mag op de kleine kamer en deel die drie dagen met Jojo en verder afwisselend met de andere collegax92s. En indien nodig sta ik mijn plaats wel af voor een dagdeel. Voordeel is dat de balie voor onze deuren zit, waardoor we die veel effectiever kunnen gebruiken.

Dinsdag inpakken en woensdag verhuizen. We werden er allemaal onrustig van, vooral Jo. Dat heb je nou eenmaal met ADHD. We hebben haar naar huis gestuurd. Als ze terug komt is alles weer ingericht. Een ieder van ons krijgt een plank in de kast voor zijn spullen, net als de docenten en het is de bedoeling dat je je bureau x92s avonds leeg achter laat. Jo heeft in mijn kast voorlopig twee plankjes, waar ze haar nest kan bouwen. Het komt wel goed, het heeft even tijd nodig.

Wat een schrik voor de mensen die in onze kamers moesten dat er, toen alle dossierkasten waren weggehaald, vele beestjes over de vloer liepen. Tja, ook op de schoonmaak wordt bezuinigd. We hebben linoleum liggen en daarom wordt er alleen geveegd, niet gestofzuigd. Misschien kunnen ze een plinten stofzuigertje aanschaffen. We eten ook wel veel op de kamer, maar toch kan het niet alleen dat zijn. Papier geeft ook veel stof en trekt beestjes aan. Het is niet anders, ik heb dat al vaker meegemaakt met de voorgaande verhuizingen.

Gisteren werden de bureaus en kasten verhuisd. Gelukkig hebben we concixebrges met veel inzet en humor. Wat er al niet mis kan gaan met zox92n kleine verhuizing. Omdat ik de enige ben met een vast werkplek moest ik van te voren aangeven waar die moest komen. Natuurlijk was dat op de tekening omgedraaid, want dan stond het bureau mooier. Helaas, Rob en Cees moesten de bureaus weer omwisselen. Vervolgens kwam men er achter dat het flex bureau wel erg scheef stond en moesten de poten eraf om dat te regelen.

Ik ben om half vier maar weggegaan. Ik werd ook een beetje onrustig. Alles is overgedragen en ik heb vandaag van mijn vrije dag en het mooie weer kunnen genieten.

Vandaag moest Melinda op de poli werken en had ik een dagje vrij genomen om op haar te passen. We zijn er rond half 9 was de boodschap die ik gisteren kreeg. Prima hoor, Fred moet er toch vroeg uit. Ik was nog wel in pyjama toen ze kwamen.

Eerst moest de pap er nog in. Met de fles lukte niet zo best, teveel afleiding van de poezen. Dan maar uit een bordje, en op zich gaat dat prima, ware het niet dat Lieke nieuwe kunsten kent. Zodra de eerste honger is gestild vertoond ze die. Je lippen op elkaar en heel ondeugend kijken. Je mond heel wijd open doen en niet dicht als de pap er in zit. Als je dan ook nog blaast geeft dat een heel leuk effect. Tussendoor moet de vis begroet: haaai, en zwaaien. De lepel zelf vasthouden en ze is sterk. Haaai, poeh. De poezen lopen voorbij. Dan weer een paar hapjes normaal. En dan begint het hele ritueel van kunsten opnieuw en wordt uitgebreid met brr als haar mond vol zit. Nadat ze ook voluit geniest had met een mond vol pap had ik het idee dat ze wel genoeg had gegeten.

Lekker spelen in box en oma stofzuigen. Dat is onwijs grappig vind ze. Vooral als oma niet meer te zien is achter de tafel en dan ineens omhoog komt als ze daar klaar is. Schateren. Ja hoor, lach jij oma maar uit.

Tijd voor bedje. Wat een makkie, je neemt Poeh beer mee, een speentje waar ze alleen maar mee speelt en een slaap doekje. Hup, slaapzak aan, dikke kus en binnen 5 minuten is ze in dromenland. En dat duurt tot half 12. Het bezoekje aan haar vriendje Sem in Brabant gisteren was ook vermoeiend.

Ondertussen kan oma koffie drinken en komt opa ook nog even wat thuis brengen. En hij kijkt natuurlijk even om het hoekje bij ons slapend prinsesje.

Aangezien een dag van een peuter bestaat uit eten, slapen, verschonen, drinken en spelen, is er een boterham aan de beurt om verorberd te worden als ze weer wakker geworden is. Nou die gaat erin als brood, met korstjes en al, keurig geprikt aan een vorkje. Herkenbaar van vroeger.

En dan gaan we met de bus naar de stad. Dat is voor mij lang geleden, met een buggy in de bus. De buschauffeur doet vriendelijk de achterdeur open, en daar kun je tegenwoordig ruim zitten met buggy. Met haar duim in de mond kijkt ze verwondert naar het bewegende uitzicht. Af en toe gaat haar hand omhoog: haaai. Wat gaat er in dat koppie om, vraag ik me af.

In de stad lopen we naar de oude Rijn. Daar zit: x93Steekje losx94 waar ik wol koop voor nog meer vestjes.  Binnenkort gaan we met de auto naar Italixeb en Oostenrijk en dan heb ik wat te doen onderweg. De mevrouw in de winkel krijgt direct een brede lach en een haaai van Lieke. En als we weer weggaan, gaat ook handje weer omhoog.

Het is zo leuk met haar te lopen langs de winkels en langs de mensen. Waarschijnlijk straal ik aan alle kanten, want iedereen kijkt me met een lach aan of begint te lachen naar me. Wat is de wereld makkelijk zo. Nog even bij Miss Etam naar binnen, waar een oudere dame een gesprek aanknoopt. Zomaar, aanleiding is Lieke. Zij zegt: wat een dotje. En ik zeg: rijkdom. En dan heb je ineens een diepgaand gesprek over het leven met en zonder kinderen. Bijzondere ontmoeting.

We gaan weer terug, ook met de bus. Omdat de 32 niet meer door de stad rijdt moeten we een stuk lopen en komen langs een winkel waar kunstenaars met een verstandelijke beperking hun spullen verkopen. het heet: "Uit de kunst"
Aardewerk voornamelijk. Serviezen, schalen, decoratie. Het is echt heel mooi. Een medewerker herkent mij, we zitten al jaren regelmatig samen in de bus. Eindelijk stellen we ons voor. Ze heet Ellie en woont op de Reiger. Ze helemaal enthousiast dat ik ook in haar Zoeterwoude woon. Ik koop een mooie GEHEIM!!!! Want voor wie die is, leest hier ook elke avond mee.

Thuis: spelen, fruit eten, spelen, slapen en Opa komt eerder thuis om haar uit bedje te halen. Als haar mama haar komt ophalen is ze toch wel moe. We hoeven maar heel even Nee te zeggen en ze stort in tranen in mijn armen. Ook herkenbaar van vroeger.

Als je een dergelijke dag als deze beleefd is geluk zo klein en groot, en zo dichtbij.

Zondag begon het met een zere neus. Eigen schuld, want ik had daar een korstje uit gepeuterd. Slechte/oude gewoontes leer je moeilijk af. Een aantal mensen, dat dit hoorden knikten instemmend hun hoofd, herkenbaar, neus peuteren af en toe.

Het trok naar mijn lip en gehemelte en tandvlees. Het zal wel over gaan dacht ik. De dokter is met vakantie en ik ga echt nooit meer naar een vervanger. Geen tijd om een afspraak met de tandarts te maken, want op werk is het zo druk als het maar kan in deze tijd. De ingevulde machtigingen stromen binnen, soms met een wijziging die ik dan moet verwerken. De laatste zaken opvragen bij studenten die het nog steeds niet opgestuurd hebben. De loting is bekend en de studenten van TP en FYS bellen over wat ze nu nog moeten doen. Kinderen zijn op vakantie en daarom bellen moeders voor zonen en vaders voor dochters. Wat een vertrouwen hebben zij in hun kinderen die best zelf hun zaakjes kunnen regelen. Druk en daarom geen tijd om vrij te nemen.

Wel ging ik dinsdag middag een uurtje eerder naar huis omdat ik me niet helemaal lekker voelde. Woensdag was het weer over, behalve de pijn.

Donderdag dan maar de tandarts gebeld en ik kon die ochtend gelijk terecht, gelukkig. Ik heb zox92n fijne tandarts en ze heeft zox92n fijne assistente. Een wortelkanaalbehandeling (is dat 1 woord?) moest er plaatsvinden. Mensen kinderen, dat deed toch zeer zeg. Ik kreeg een hele uitleg over hoe de verdoving de druk juist verhoogt, waardoor het zox92n zeer doet. En als die druk eraf is en het kanaal schoon, dan voel je bijna niks meer. En ik mocht auw roepen en voor de tranen achteraf hadden ze een hele doos tissues. Antibiotica mee en over een week terug komen. En er werd op mijn hart gedrukt dat ik gelijk moet bellen als de pijn weer zo erg is, dan moet er weer even wat vocht uit.

Nou, inderdaad het luchtte wel op. Alleen van donderdag op vrijdag nacht was ik nogal in de weer met draaien, zweten, wc, dromen, heet, koud. Ik ben vrijdag maar in bed gebleven tot de middag.

Vandaag gaat het redelijk. Mijn gezicht is wel dik, dus er zit nog vocht. Ik wacht het maar af tot maandag, want ook een vervangende tandarts zie ik helemaal niet zitten.

Ik vind het dan wel weer heel lastig om ziekjes te zijn. Ergens herinner me mij gehoord of gelezen te hebben dat ik op moet passen met bakteeries, voor de icd. Met virussen, voor mijn hart. Met koorts, want dan heb je kans op ritme stoornissen. Ik mag bij mijn medicatie geen ibuprofen, maar paracetamol helpt niet, dus mag ik er 2 per dag, maar dan moet ik wel weer meer omaprezol nemen, anders krijg een maagbloeding.

Je zou er gestrest van worden.

O ja, ik mag ook geen stress.

Dinsdagochtend, half 7 gaat de wekker. Fred staat op, ik sta op. Katten eten geven, thee zetten, pillen innemen, ontbijtje. Aankleden. Shirtje aan, rijbroek aan. RIJBROEK AAN?

Ja, ja, ja. We gaan vandaag 2 uur buiten rijden. Fred maakte zich zorgen dat ik impulsief ja had gezegd en geen vervoer heb. Echter, Cathy komt me halen. We hebben afgesproken bij een zij straatje van de Churchillaan, want de Europa weg 2 keer over op dinsdagochtend is een crime. Ik ga dan ook op tijd weg met de fiets.

Hadden we nou bij de stoplichten afgesproken of niet? Ik zie Cathy echter al staan. Beiden wilden we niet te laat komen, beiden hadden we niet aan de vakantie gedacht en beiden zijn we lekker vroeg.

We komen ook vroeg op de manege aan, kwart voor 9 al. We nemen dan maar eerst een kop koffie. Langzaamaan druppelen de andere ruiters binnen. Een vast groepje ouderen rijdt elke dinsdagochtend, een paar toeristen en ons groepje. 16 man te paard.

Hans moet de paarden verdelen en kijkt bedenkelijk, wie op wie, het lijkt wel een quiz. De oudere dames en 2 heren hebben zo hun eigen paardje, even poetsen, opzadelen en ze zijn er helemaal klaar voor. Heerlijk als je op die leeftijd nog zo kan genieten van het paardrijden, ik hoop dat ik het ook zo lang volhoud. De onbekende mensen op de laatste makke paarden. 2 meisjes op Lady en Marnix en een jongetje op Donder. Ik mag op Marettha. Ik heb nog nooit buiten gereden op haar, maar in de bak is ze lief en met opzadelen ook.

Ze heeft er zin in, met haar neus duwt ze steeds de deur van de box open om even te neuzen wie er allemaal mee gaat. Ik krijg een knabbeltje aan mijn trui en een kopstoot tegen mijn rug, en o ja, kriebel je nog even tussen mijn oren. So cute!

Cathy mag op Picasso, Jacq op Zara, Arjen op Tjeria. Allemaal heerlijke paardjes.

Hup naar buiten allemaal, een lange rij paarden. Zo lang dat een wielrenner het nodig vindt om tussen ons door te fietsen als we oversteken. x92s Morgens rijdt het heel anders dan x92s avonds. De paarden zijn fris, er rijdt van alles over de weg wat er x92s avonds niet rijdt. Er staat bijvoorbeeld een vrachtwagen aan de kant. Picasso vindt dat hij daar niet langs kan en hopt een bruggetje op, Zara is nog jong en hupt er achteraan. Marettha volgt al jumpend. Nou goed begin, maar ik krijg haar weer op het fietspad en de rest volgt.

In het bos is het af en toe hetzelfde. Zara ziet van alles en vindt alles nog eng, maar als het paard voor haar er normaal langs gaat is het prima. Marettha kijkt ook rond of ze iets ziet waar ze van kan schrikken, maar ik heb haar door. In de duinen doet Donder zijn naam eer aan. Hij vindt het zand op het ruiterpad te zwaar en galoppeert de duinen over. Kuddedieren. We gaan even met zijn allen aan de kletter tot we aangesloten zijn bij de voorste groep.

Op het strand gaat het wel helemaal prima, hoewel Marettha af en toe een galopje probeert. We stappen door de zee, het water komt tot hun kniexebn en alle paarden genieten ervan. Picasso staat zelfs even stil om met zijn voorbeen te slaan, waarop we met een paar roepen: benen, want hij gaat liggen! Maar het gaat goed.

Na een uurtje haken er een stuk of 6 af, zij gaan terug naar de manege en wij gaan nog een uurtje door. Een ander pad door de duinen naar het strand. Cora rijdt op Kimber en let niet op. Kimber denkt: hxe9, het uur is al om, wat doe ik hier nog? Hij doet een poging tot vluchten, maar Cora krijgt hem wel weer in het gareel. Het is toch wel erg leuk om al die paarden bijna te horen denken.

Na nog een heel groot stuk op het strand gereden te hebben gaan we de duinen weer in om richting manege te gaan. We zien nog een zeehond zijn kop omhoog steken in de branding. Prachtig gezicht.

Afzadelen, afsponzen en dan mogen wij ook water en koffie. We zitten nog lange tijd op het terras in de zon na te genieten. Allemaal zo relaxed. Allemaal in vakantie stemming. En dat op een gewone doordeweekse dinsdag.

Vrijdagavond. De Pluijmpjes kwamen eten, verse pasta hadden we beloofd.

Ik kwam wat eerder naar huis, want de hele dag lagen alle systemen van de school plat. Om half 3 was ik dan echt door alle klusjes heen die ik zonder computer kon doen en besloot ik naar huis te gaan. Twee collegax92s waren het daar niet mee eens, maar ik was niet van plan hun spullen te gaan opruimen, iets waar ze zelf nooit zin in hebben. Maandag weer een dag.

Verse pasta, maar eerst Lieke bewonderen en knuffelen, Judith schepte de warme hap in haar snaveltje en Lieke, ach die vind het allemaal helemaal prima. Fred had wat moeite met de pasta machine in elkaar zetten, maar eindelijk konden we dan pasta draaien. Leuk om te zien voor hen en het is zo lekker.

De pasta ging er goed in, de sla en het stokbrood ook. tiramisu als toetje, helaas zelf gekocht. En koffie. En praten, praten, lachen, praten, lachen. Daar heeft Lars wel weer gelijk in. Wat moet ik daar dan doen, dan gaan we praten, dan eten, en dan weer praten. Tja, wij vinden dat heel gezellig. Druk, maar heel gezellig.

En waar praten we dan over? De vakantie in Hermagor die we samen gaan doorbrengen. Beetje bijzonder is dat wel, want zij waren erbij die vorige vakantie op een camping in 2008. En nu gaan we dus weer samen weg. Ronald en ik wilden al heel graag een keer naar Oostenrijk en Margot wilde geloof ik alleen als Fred meeging (grapje). Wij hebben een tent gehuurd en zij brengen hun eigen caravan mee.

Vrijdagavond hebben we samen gekeken wat er zoal te doen is, wat we in ieder geval willen zien en hoe we dat een beetje gaan aanpakken. Ik weet al niet meer wat we afgesproken hebben, maar Margot onthoudt het wel.

Judith en ik willen natuurlijk paardrijden, Lars wil veel aan het meer en wij willen wandelen en leuke steden bezoeken. Vanaf de camping wordt ook van alles georganiseerd hebben we ons door de Romijntjes laten vertellen die er 6 jaar lang zijn geweest. Het wordt helemaal toppie, we hebben er alle 6 erg veel zin in.

Een simpel leven, wij houden ervan, Fred en ik. We geven niet echt om mooie meubels, dure autox92s en vakanties. We houden wel van lekker eten, drinken. Je kinderen wat extrax92s kunnen geven. Zomaar een cadeautje kunnen kopen voor Lieke. Beetje leefruimte en een tuintje. Als we vrij zijn hebben we vakantie, en genieten we van ons huis en iedereen om ons heen.

Simpel toch? En dat kan ook allemaal nog wat makkelijker sinds we nog maar zijn tweetjes thuis wonen. Als je kinderen afgestudeerd zijn ben je financieel ook rijk, zei een vorige baas tegen mij. Ook hij had twee dochters, een goed inkomen en toch dagen over aan het einde van de maand.

We zijn dus niet zo materialistisch, behalve als het om computers gaat. We zijn wel rommelkonten. Laten gemakkelijk wat slingeren, zijn altijd en eeuwig van alles kwijt en nemen het niet zo nauw met klusjes die gedaan moeten worden.

Maar er komt verbetering in. Ieder nadeel hep ze voordeel. Sinds de gebeurtenis heb ik wat autistische trekjes gekregen. Bijvoorbeeld het ritme van de week en wat ik doe moet steeds hetzelfde zijn, dan gaat het ontzettend goed. Dan wordt de onrust in mijn hoofd steeds minder en kan ik meer. Donderdags ben ik vrij, en ik heb me een bepaald ritme aangewend.

Iets later opstaan, ritueel van katten eten geven, pillen en ontbijten en het ontbijtnieuws. Eerst koffie, ATWT en GTST. Tijdens de reclame blokken ruim ik de vaatwasser leeg en begin alvast met opruimen in de kamer. Planten water geven. Dan een emmertje sop, alles afnemen in dezelfde volgorde. De wc boenen en dan douche en aankleden.

Eerst lunchen en de Libelle lezen. Daarna stofzuigen. Alles wat x92s middags doe ik meegenomen. De middag is voor mij.

Natuurlijk waren we verwend met de onregelmatige diensten van Fred. Hij deed toen ook heel veel in huis en vooral: hij kookte zeker drie keer per week. Luxe voor mij.

Nu koken we meestal samen. Meestal hoeven we niet meer te haasten om x92s avonds op tijd weer ergens te zijn. Dat is het gemak als de kinderen in hun eigen paleisjes wonen. En in het weekend doen we samen dingen in en om het huis. Burgerlijke 50+ ers, daar horen we nu ook bij. En het bevalt ons prima.

Het maakt ons niet uit dat de strijk soms een week blijft liggen en de ramen al maanden niet gezeemd zijn. De computer hoek blijft op de een of andere manier altijd een troep. Langzamerhand zien we wel dat wat we opruimen daar ook blijft liggen. Het zijn alleen mijn schoenen nog maar die door de kamer slingeren en als ik iets kwijt moet zet ik het gewoon op de zolderkamer. Vreemd of misschien ook niet, voor iemand die een moeder heeft wiens grootste geluk een perfect opgeruimd en schoon huis is. Eentje die niet kon slapen als er nog was lag om te doen. En een vader die er altijd voor zorgde dat het hele huis keurig geschilderd bleef. Hij maakte klusjes ook helemaal af.

Onze huiskamer is ruim, dus het maakt ons niet uit dat de box blijft staan. Natuurlijk waren we plan die elke week weer netjes in te klappen, maar we doen het niet. Wel zo makkelijk als ze langs komen met de kleine, ze kan dan zo even in de box gezet worden. En hygixebnisch ook want de katten blijven verharen dit jaar.

Tuinieren doe ik net als mijn vader. Je zet gewoon in de grond wat je mooi vindt. Als het te groot wordt knip je af wat in de weg zit. Als een plant te groot wordt hak je hem doormidden en heb je er twee, kan er nog eens eentje doodgaan. Rozen snoeien, gewoon een beetje op de gok de oude bloemen eruit knippen en in het voorjaar rigoureus de schaar erin.

Mijn klimrozen zijn net zo mooi als die van mijn papa. En af en toe ploeg ik alles eruit en plant het opnieuw aan. Beetje nieuwe grond en het is weer netjes.

Het maakt ons niet uit, want we weten uit onze eigen ervaring en uit onze omgeving dat het niet belangrijk is. Belangrijk is de band met je partner, je kinderen. Je fijn voelen in je omgeving. Klein geluk? Nee, groots geluk.

Het zou noodweer worden begin van deze week. Nou, hier hebben we er gelukkig niet zo heel veel van gemerkt. Een paar klappen en een paar echte stortbuien en dat was het dan weer. Wel was de bliksem ingeslagen in de buurt van de Schenkelweg, en dat koste een paar tvx92s daar heb ik vernomen. Heel plaatselijk onweer dus, want hier in de Veldzichtstraat viel het mee. Tussen de buien door kon ik net aan droog op het werk komen. Daar kabbelt alles door, maar wel met een fiks tempo. Zoals ik al in een eerder blog vertelde zijn de diplomeringen volop bezig. Het gaat enigszins aan mij voorbij, omdat ik me daar niet meer mee bezig hou. Inschrijvingen is mijn ding en ik kan het aardig bijbenen, leer steeds weer nieuwe dingen in het systeem, en we vullen de tabellen aan met de kleine onvolkomenheden die we tegen komen. Voorbeeld? Een voor ons nog onbekende nationaliteit, Brits burger van overzeese gebieden. Een vooropleiding, meestal mbo, met een nieuwe crebo code. Studenten doen in studielink vreemde dingen en zijn erg snel met op de knopjes drukken. Dan blijft er wel eens een bericht hangen. En dat lossen we dan weer op.

Noodweer in Ermelo, hoorde ik van mijn moeder zondagavond. Na alle leuke uitjes en aanloop is ze de maandag na haar verjaardag weer in een crisis van eenzaamheid gezakt. De huisarts heeft geregeld dat haar man 2 weekjes opgevangen wordt in het verzorgingstehuis, en mijn moeder kan 2 weken bij mijn zus en haar gezin terecht in Belgixeb. Dat vind ik heel lief van zus en heel dapper. Het is toch wel een hele inbreuk op je gezinsleven om je moeder in huis te nemen. Hoe het na deze 2 weken moet gaan, we hebben werkelijk geen idee. Wat voor oplossing er ook komt, het zal nooit de ideale oplossing zijn. Die is er namelijk niet.

En zo ging deze week ook weer voorbij. In mijn hoofd bezig met mijn moeder en haar situatie, het werk, mijn kindjes en kleinkind waar ik woensdag middag weer op mocht passen. De laatste zwemles was ook woensdag en man, wat hebben we geploeterd en een lol gehad. Na het inzwemmen mochten we ons vermaken met een surfboard. Peddelen op je buik, en op je rug, dat is goed voor je evenwicht. En dan proberen te surfen. Duw het board naar beneden en ga er op staan. Vriend Fred lukte het 1 keer en hij ging hard vooruit. Mij is het niet gelukt, maar omdat ik niet van opgeven hou heb ik zelfs nu nog spierpijn.

Donderdag weer een buitenritje te paard gedaan. Als ik er naar toe rij, voelt het als gewoon. Maar als ik met de groep te paard (Kimber dit keer) het duin af zak naar het strand en de avondzon boven de zee zie, de wind door mijn haar voel gaan, dan is het steeds weer zo ongewoon.

En vandaag? Vandaag hebben we de scouting uitgezwaaid. Zij gaan een weekje op kamp en kind gaat mee. Zij is leiding bij de Bastax92s, de groep tussen de kabouters en de gidsen. Al weken is de leiding bezig geweest met het kamp voorbereiden. Het thema uitwerken en alles inslaan voor een week plezier in de buurt van Overloon. Dat ze een leuke week tegemoet gaan dat weet ik zeker. Het weer is Hollands voorspeld. Beetje wind, beetje zon, beetje regen. En ook al woont Steef niet meer hier thuis bij ons, toch ligt er een kamp saluut op de kast en sturen we kaartjes en staan we volgende week zaterdag bij het scouting gebouw op de bussen te wachten. Gewoon.

Het dorp is leeg, zonder veel kindertjes. En veel mensen zijn al op vakantie. Gewoon. Wij gaan ook, over een week of vier. Zomervakantie op een camping. Ongewoon.

Dat noemen we al jaren zo. Ook al zijn onze kinderen groot en hebben we niet meer te maken met school vakanties, toch gaat de einde jaar stress ook niet aan ons voorbij.

Heel veel leuke dingen om het jaar, het school jaar, af te sluiten.

Elke vereniging heeft zijn eigen uitje, vaak een BBQ, zoals gisteravond van de drumfanfare. Het was niet zo heel druk in het muziekcentrum, maar wel erg gezellig. Het weer was ons goed gezind. Hoewel het slecht voorspeld was en de organisatie zich daar ook op voorbereid had door de BBQ onder een afdakje te plaatsen, viel het allemaal mee. Geen regen, beetje wind, en heerlijk eten. De jeugd mocht een nachtje blijven slapen en sloten de avond af met een speurtocht. Vandaag hebben ze jeugd dag. Zo zorgt de drumfanfare voor de goede sfeer bij de leden. Ook degene die nog niet meedoen met het grote orkest zijn van harte welkom. Veel plezier zullen ze vandaag wel hebben, ondanks de regen die nu al de hele ochtend hier naar beneden valt.

Vorige week ook een etentje om het project Osiris af te sluiten. De keuze was gevallen op Olive garden in Leiden. Als je nog eens echt Italiaans wil eten, dus geen pizza of grote borden pasta, dan is dit echt een aanrader. Het restaurant is sfeervol, de wc Italiaans (niet zo schoon dus) maar het eten is er fantastisch. De kok verraste ons met diverse bruchettax92s, anti pasti, een hoofdgerecht vlees of vis, vergezeld van kleine bordjes pasta, het dessert: ik nam natuurlijk panna cotta. Enorm gezellig was het ook tijdens het eten en we namen voldaan afscheid van elkaar.

 De week ervoor was er al een BBQ op het werk, ook heel gezellig, helemaal in het teken van 25 jaar Hogeschool Leiden.

Het koor gaat nog even door om zich goed voor te bereiden op het jubileum in oktober. Deze week is de laatste repetitie, het oefenmateriaal staat op de mail, en na de vakantie kunnen we nog extra repeteren omdat de viering van september ook al weer is afgelast door het parochie bestuur. Na het jubileum ga ik opnieuw bedenken of ik wil blijven bij deze, soms lastige, vaak gezellige, en met de nieuwe dirigent ook weer muzikale groep.

De braderie van Zoeterwoude was woensdag helaas erg verregend. Daarbij was de keuze van de locatie, dit keer niet in de dorpskern maar op de ijsbaan bij het sport complex, niet de juiste. Ik ben er niet geweest. Overdag was ik aan het werk en x92s avonds ben ik weer heerlijk gaan zwemmen. Ook het zwembad heeft in de vakantie een aangepast rooster en het trimzwemmen een vakantie stop. Volgende week is het alweer de laatste keer.

Wat wel doorgaat in de vakantie is het paardrijden. Afgelopen donderdag avond hadden we alweer zox92n mazzel. Het weer was slecht voorspeld, maar geen regen, beetje wind, en een prachtige zonsondergang op het strand. Ik mocht op Ed, not the speaking horse. Het is een nozem van 10 jaar, bruin met blonde manen die niet in toom te houden zijn. Hij houdt van knuffelen, vrijen, heel braaf met opzadelen. Onderweg neemt hij je regelmatig in de maling: even jeuken aan mijn been, en ondertussen een hapje gras nemen. Gooien met zijn hoofd, net zolang tot hij toch snel even een blaadje van de bomen kan pikken. Met afzadelen ook weer net zo lief. Ik heb heerlijk gereden.

Vanavond gaan we een borreltje halen in Amstelveen. Caspar is geslaagd voor zijn Mavo examen. Voor hem en zijn paps en mams, breekt ook weer een nieuwe fase aan. Naar het MBO. Kleine jongetjes worden ook groot en dat geldt bij hem niet alleen in leeftijd maar ook in lengte.

En als laatste nieuwtje: Lieke kan heel goed zitten, en dat is zox92n leuke gezicht.

nooit lang serieus