Vandaag moest Melinda op de poli werken en had ik een dagje vrij genomen om op haar te passen. We zijn er rond half 9 was de boodschap die ik gisteren kreeg. Prima hoor, Fred moet er toch vroeg uit. Ik was nog wel in pyjama toen ze kwamen.

Eerst moest de pap er nog in. Met de fles lukte niet zo best, teveel afleiding van de poezen. Dan maar uit een bordje, en op zich gaat dat prima, ware het niet dat Lieke nieuwe kunsten kent. Zodra de eerste honger is gestild vertoond ze die. Je lippen op elkaar en heel ondeugend kijken. Je mond heel wijd open doen en niet dicht als de pap er in zit. Als je dan ook nog blaast geeft dat een heel leuk effect. Tussendoor moet de vis begroet: haaai, en zwaaien. De lepel zelf vasthouden en ze is sterk. Haaai, poeh. De poezen lopen voorbij. Dan weer een paar hapjes normaal. En dan begint het hele ritueel van kunsten opnieuw en wordt uitgebreid met brr als haar mond vol zit. Nadat ze ook voluit geniest had met een mond vol pap had ik het idee dat ze wel genoeg had gegeten.

Lekker spelen in box en oma stofzuigen. Dat is onwijs grappig vind ze. Vooral als oma niet meer te zien is achter de tafel en dan ineens omhoog komt als ze daar klaar is. Schateren. Ja hoor, lach jij oma maar uit.

Tijd voor bedje. Wat een makkie, je neemt Poeh beer mee, een speentje waar ze alleen maar mee speelt en een slaap doekje. Hup, slaapzak aan, dikke kus en binnen 5 minuten is ze in dromenland. En dat duurt tot half 12. Het bezoekje aan haar vriendje Sem in Brabant gisteren was ook vermoeiend.

Ondertussen kan oma koffie drinken en komt opa ook nog even wat thuis brengen. En hij kijkt natuurlijk even om het hoekje bij ons slapend prinsesje.

Aangezien een dag van een peuter bestaat uit eten, slapen, verschonen, drinken en spelen, is er een boterham aan de beurt om verorberd te worden als ze weer wakker geworden is. Nou die gaat erin als brood, met korstjes en al, keurig geprikt aan een vorkje. Herkenbaar van vroeger.

En dan gaan we met de bus naar de stad. Dat is voor mij lang geleden, met een buggy in de bus. De buschauffeur doet vriendelijk de achterdeur open, en daar kun je tegenwoordig ruim zitten met buggy. Met haar duim in de mond kijkt ze verwondert naar het bewegende uitzicht. Af en toe gaat haar hand omhoog: haaai. Wat gaat er in dat koppie om, vraag ik me af.

In de stad lopen we naar de oude Rijn. Daar zit: x93Steekje losx94 waar ik wol koop voor nog meer vestjes.  Binnenkort gaan we met de auto naar Italixeb en Oostenrijk en dan heb ik wat te doen onderweg. De mevrouw in de winkel krijgt direct een brede lach en een haaai van Lieke. En als we weer weggaan, gaat ook handje weer omhoog.

Het is zo leuk met haar te lopen langs de winkels en langs de mensen. Waarschijnlijk straal ik aan alle kanten, want iedereen kijkt me met een lach aan of begint te lachen naar me. Wat is de wereld makkelijk zo. Nog even bij Miss Etam naar binnen, waar een oudere dame een gesprek aanknoopt. Zomaar, aanleiding is Lieke. Zij zegt: wat een dotje. En ik zeg: rijkdom. En dan heb je ineens een diepgaand gesprek over het leven met en zonder kinderen. Bijzondere ontmoeting.

We gaan weer terug, ook met de bus. Omdat de 32 niet meer door de stad rijdt moeten we een stuk lopen en komen langs een winkel waar kunstenaars met een verstandelijke beperking hun spullen verkopen. het heet: "Uit de kunst"
Aardewerk voornamelijk. Serviezen, schalen, decoratie. Het is echt heel mooi. Een medewerker herkent mij, we zitten al jaren regelmatig samen in de bus. Eindelijk stellen we ons voor. Ze heet Ellie en woont op de Reiger. Ze helemaal enthousiast dat ik ook in haar Zoeterwoude woon. Ik koop een mooie GEHEIM!!!! Want voor wie die is, leest hier ook elke avond mee.

Thuis: spelen, fruit eten, spelen, slapen en Opa komt eerder thuis om haar uit bedje te halen. Als haar mama haar komt ophalen is ze toch wel moe. We hoeven maar heel even Nee te zeggen en ze stort in tranen in mijn armen. Ook herkenbaar van vroeger.

Als je een dergelijke dag als deze beleefd is geluk zo klein en groot, en zo dichtbij.