Dinsdagochtend, half 7 gaat de wekker. Fred staat op, ik sta op. Katten eten geven, thee zetten, pillen innemen, ontbijtje. Aankleden. Shirtje aan, rijbroek aan. RIJBROEK AAN?

Ja, ja, ja. We gaan vandaag 2 uur buiten rijden. Fred maakte zich zorgen dat ik impulsief ja had gezegd en geen vervoer heb. Echter, Cathy komt me halen. We hebben afgesproken bij een zij straatje van de Churchillaan, want de Europa weg 2 keer over op dinsdagochtend is een crime. Ik ga dan ook op tijd weg met de fiets.

Hadden we nou bij de stoplichten afgesproken of niet? Ik zie Cathy echter al staan. Beiden wilden we niet te laat komen, beiden hadden we niet aan de vakantie gedacht en beiden zijn we lekker vroeg.

We komen ook vroeg op de manege aan, kwart voor 9 al. We nemen dan maar eerst een kop koffie. Langzaamaan druppelen de andere ruiters binnen. Een vast groepje ouderen rijdt elke dinsdagochtend, een paar toeristen en ons groepje. 16 man te paard.

Hans moet de paarden verdelen en kijkt bedenkelijk, wie op wie, het lijkt wel een quiz. De oudere dames en 2 heren hebben zo hun eigen paardje, even poetsen, opzadelen en ze zijn er helemaal klaar voor. Heerlijk als je op die leeftijd nog zo kan genieten van het paardrijden, ik hoop dat ik het ook zo lang volhoud. De onbekende mensen op de laatste makke paarden. 2 meisjes op Lady en Marnix en een jongetje op Donder. Ik mag op Marettha. Ik heb nog nooit buiten gereden op haar, maar in de bak is ze lief en met opzadelen ook.

Ze heeft er zin in, met haar neus duwt ze steeds de deur van de box open om even te neuzen wie er allemaal mee gaat. Ik krijg een knabbeltje aan mijn trui en een kopstoot tegen mijn rug, en o ja, kriebel je nog even tussen mijn oren. So cute!

Cathy mag op Picasso, Jacq op Zara, Arjen op Tjeria. Allemaal heerlijke paardjes.

Hup naar buiten allemaal, een lange rij paarden. Zo lang dat een wielrenner het nodig vindt om tussen ons door te fietsen als we oversteken. x92s Morgens rijdt het heel anders dan x92s avonds. De paarden zijn fris, er rijdt van alles over de weg wat er x92s avonds niet rijdt. Er staat bijvoorbeeld een vrachtwagen aan de kant. Picasso vindt dat hij daar niet langs kan en hopt een bruggetje op, Zara is nog jong en hupt er achteraan. Marettha volgt al jumpend. Nou goed begin, maar ik krijg haar weer op het fietspad en de rest volgt.

In het bos is het af en toe hetzelfde. Zara ziet van alles en vindt alles nog eng, maar als het paard voor haar er normaal langs gaat is het prima. Marettha kijkt ook rond of ze iets ziet waar ze van kan schrikken, maar ik heb haar door. In de duinen doet Donder zijn naam eer aan. Hij vindt het zand op het ruiterpad te zwaar en galoppeert de duinen over. Kuddedieren. We gaan even met zijn allen aan de kletter tot we aangesloten zijn bij de voorste groep.

Op het strand gaat het wel helemaal prima, hoewel Marettha af en toe een galopje probeert. We stappen door de zee, het water komt tot hun kniexebn en alle paarden genieten ervan. Picasso staat zelfs even stil om met zijn voorbeen te slaan, waarop we met een paar roepen: benen, want hij gaat liggen! Maar het gaat goed.

Na een uurtje haken er een stuk of 6 af, zij gaan terug naar de manege en wij gaan nog een uurtje door. Een ander pad door de duinen naar het strand. Cora rijdt op Kimber en let niet op. Kimber denkt: hxe9, het uur is al om, wat doe ik hier nog? Hij doet een poging tot vluchten, maar Cora krijgt hem wel weer in het gareel. Het is toch wel erg leuk om al die paarden bijna te horen denken.

Na nog een heel groot stuk op het strand gereden te hebben gaan we de duinen weer in om richting manege te gaan. We zien nog een zeehond zijn kop omhoog steken in de branding. Prachtig gezicht.

Afzadelen, afsponzen en dan mogen wij ook water en koffie. We zitten nog lange tijd op het terras in de zon na te genieten. Allemaal zo relaxed. Allemaal in vakantie stemming. En dat op een gewone doordeweekse dinsdag.